A scarsolar
da Krenzer Rolf (Sur punts)

Igl ha nevì. Mihel è en sia sutga cun rodas sper la fanestra e guarda ora. El vesa enfin sisum il crest. Là han ils uffants fatg ina via per scursalar. Els scarsolan dal crest giu sco il vent e Mihel auda ils givels e sbratgs tras la fanestra serrada.
„Jau giess era gugent cun scarsola! ‟ ,di el mo sut vusch. 

Sia mamma vegn nà sper el. Ella guarda da fanestra ora e di: „Ti sas bain che ti na pos betg ir! Sas tge: jau ta pachetesch en bain e stausch la sutga giuadora sper la via. Ed alura pudain nus star là e guardar!” Mihel scurlatta il chau. “Guardar poss jau era da fanestra ora!” 

En quest mument scalina insatgi. Leta e Riet, ils uffants dal vischin, stattan sin porta e dumondan: „Vegn Mihel era? Nus giain cun scarsola!“ „Na, el na vul betg.“ di la mamma anc in pau vilada, „jau vuleva ir ora cun la sutga. Ma el n’ha betg vulì!‟ 
„Adina en questa sutga cun rodas“ sa lamenta Mihel, „tut tschels pon ir a scursalar ed jau stoss seser en questa sutga e poss be guardar. Na, quai n’è nagin divertiment!“
„Betg cun la sutga! Na! Cun la scarsola!“, cloman Leta e Riet sco ord ina bucca, „nus mettain tai sin nossa scarsola gronda ed alura si e davent!“
La mamma da Mihel ha anc tschient stgisas, ma alura ceda ella. Leta e Riet gidan a purtar ora Mihel – el è gia detg grev.
Alura al plazzeschan els bain sin la scarsola e zuglian las chommas schiradas en ina cuverta. 
„Uschia stuess quai ir“, di Riet, tschiffa la corda da la scarsola e sa metta ad ir.
„Dai adatg! Sajas precauts! “, cloma la mamma suenter.
Leta e Riet tiran la scarsola cun si Mihel. El cloma tut beà: „Quai è bler meglier che da laschar stuschar en la sutga cun rodas!“ Cura ch’els arrivan vi tar la via da scursalar fan tuts egliuns. 
„Ma nua has ti tia sutga?“, vulan ils uffants savair e Mihel ri: „Oz vegn jau cun scarsola!“ Tuts tschiffan la corda per trair la scarsola enfin sisum il crest. Alura sesan Leta e Riet sin la scarsola davos Mihel e vi e davent da la spunda giu. „Dai adatg!“, cloma Andri, „hajas quità da Mihel!“ „Tabalori!“, cloma Mihel. Ed alura na fa el nagin mucs pli. El giauda questa scursalada. L’entir suenter mezdi va el a scursalar. Tuts al vulan prender ina giada sin la scarsola e tuts gidan a chargiar enturn Mihel. Pieder e Mihel sa tschentan en in detg mantun da naiv. „Uschè legher n’èsi anc mai stà !“, di Pieder.
Vers saira, cura ch’els van cun Mihel a chasa, di Riet: „Damaun vegnin nus puspè per tai!“ Mihel na po strusch spetgar. Da tschaina di el: „Speranza tegna questa naiv anc ditg!“ Ses bab è in pau surprais cura che la mamma di: „Oz è Mihel propi stà a scursalar!“